Alfred Gabriel Hertz
Biografia
Alfred Gabriel Hertz urodził się w Częstochowie w 1898 roku w rodzinie żydowskiej Hertzów. Był synem Szlamy (Stanisława) Hertza i Estery z domu Zaks, bratem Judy Michała Hertza, dyrektora Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu. Po ukończeniu Gimnazjum Polskiego w Częstochowie i Szkół Handlowej Kupiectwa Łódzkiego, 20 czerwca 1916 zdał maturę i podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W czasie I wojny światowej uczył się prywatnie; w 1921 kontynuował studia medyczne i 16 lutego 1924 otrzymał dyplom lekarza.
Wojskowa służba Alfreda Hertz odbywała się od 1918 roku; brał udział w walkach o niepodległość. Służył w 5 baonie saperów w Krakowie, potem w sanitarnych oddziałach w Krakowie i 201 pułku szwoleżerów. Brał udział w obronie Warszawy i w bitwie pod Płońskiem; w Korosteniem listopad 1920 został odznaczony Krzyżem Walecznych. W marcu 1921 został zdemobilizowany.
Alfred Gabriel Hertz osiadł w Tomaszowie Mazowieckim i podjął praktykę lekarską jako internista i pediatra. Był lekarzem domowym w Ubezpieczalni Społecznej w Tomaszowie Mazowieckim. Tuż przed wybuchem II wojny światowej wyjechał wraz z żoną na roczny staż lekarski do Rzymu (wrzesień 1938 – sierpień 1939). Po powrocie do kraju niósł pomoc medyczną obrońcom Warszawy. Do Tomaszowa powrócił po kapitulacji stolicy i ustaniu działań wojennych (15 października 1939). W początkowym okresie okupacji hitlerowskiej pracował w Towarzystwie Ochrony Zdrowia ludności żydowskiej (TOZ). Potem przebywał w getcie tomaszowskim. Był starszym w Radzie Żydowskiej (Judenrat). Od 1940 pracował w Szpitalu Żydowskim przy ul. Wieczność 32/34 (urządzonym w dawnym budynku Gimnazjum Żydowskiego, obecnie ul. J. Słowackiego). Zginął od kuli faszysty w nocy z 6 na 7 maja 1942 podczas akcji przeciwko inteligencji żydowskiej i oficerom rezerwy WP.