Dawid Lajb Helman
Biografia
Dawid Lajb Helman urodził się 3 maja 1875 roku w Częstochowie. Studiował na Wydziale Lekarskim Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, gdzie w 1900 roku uzyskał doktorat medycyny w zakresie laryngologii.
Po praktyce w kraju i za granicą osiedlił się w Łodzi w 1902 roku. Podczas wojny rosyjsko-japońskiej służył na Dalekim Wschodzie jako asystent w oddziale laryngologicznym szpitala wojskowego. W 1914 roku ponownie wcielony do wojska, skierowany na front południowo-zachodni.
W Czerniowcach w 1917 roku opiekował się ludnością polską oraz został wybrany do tamtejszego magistratu na przewodniczącego komisji kulturalno-oświatowej działającej w Domu Polskim.
Po wojnie przeniesiono go do różnych szpitali wojskowych, trafił do Petersburga, skąd w połowie 1918 roku powrócił do Łodzi, gdzie został lekarzem oddziału czołgów w 31 pułku Strzelców Kaniowskich i ordynatorem oddziału laryngologicznego Szpitala Okręgowego. Do wybuchu II wojny światowej prowadził praktykę prywatną. Pracował także w Instytucie Leczenia Radem Łódzkiego Towarzystwa Zwalczania Raka.
Był członkiem i wchodził w skład zarządu Łódzkiego Esperanckiego Towarzystwa w Łodzi, członkiem Komisji Gospodarczej przy Wydziale Zdrowotności Publicznej, prezesem sekcji łódzkiej Towarzystwa Otolaryngologów (1926–1928), zastępcą prezesa zarządu Izby Lekarskiej Łódzkiej, a także członkiem zarządu łódzkiego oddziału Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami.
Mieszkał przy ul. Piotrkowskiej 68.
Po ustanowieniu niemieckiej administracji w Łodzi podczas II wojny światowej został członkiem zatwierdzonej 5 listopada 1939 r. Rady Starszych. Aresztowany 11 listopada podczas pierwszego posiedzenia, później zwolniony, wszedł w skład drugiej Rady, ukonstytuowanej w lutym 1940 r., z upoważnienia której kierował Wydziałem Zdrowia Gminy Żydowskiej. Został deportowany do getta łódzkiego (30 kwietnia 1940) i był zastępcą przełożonego Starszeństwa Żydów Chaima Rumkowskiego. Helmana na tym stanowisku zastąpił dr Leon Szykier, a on sam pracował jako lekarz.
Zmarł 14 listopada 1942 roku. Został pochowany na cmentarzu żydowskim w Łodzi (kwatera lewa D). Jego żona Paulina (1888-1944) zginęła w Auschwitz.