Halina Jabłońska
Biografia
Urodziła się w Częstochowie jako córka inż. Henryka Jabłońskiego i Zofii. Egzamin maturalny zdała w 1934 roku, a następnie ukończyła studia historyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim, które ukończyła w 1938 roku. Była aktywnym działaczem Młodzieży Wszechpolskiej. 25 maja 1938 roku na zebraniu Stowarzyszenia Byłych Studentek UJ „Jedność” wygłosiła referat wprowadzający, w którym domagała się, w imieniu organizacji, klauzuli numerus nullus na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Po rozpoczęciu niemieckiej okupacji powróciła do Częstochowy, gdzie związała się z narodowym odłamem ruchu oporu. Od grudnia 1939 roku do maja 1940 roku pracowała jako sekretarka w kopalni w Konopiskach, pozostając jednocześnie członkiem podziemnej komórki sabotażowej. Następnie przeniosła się do Warszawy. Po znajomości z Władysławem Jaworskim wstąpiła w szeregi Narodowej Organizacji Wojskowej. Do sierpnia 1944 roku była łączniczką Jaworskiego i współpracowniczką w ramach Wydziału Organizacyjnego i Łączności ZG SN i NOW. Do jej obowiązków należała m.in. współpraca z siecią kurierską i kolportażową SN i NOW oraz utrzymywanie kontaktów z Wydziałem Łączności Konspiracyjnej Komendy Głównej ZWZ/AK (m.in. w sprawach dotyczących łączności radiowej i kurierskiej zrządem w Londynie). Ponadto współuczestniczyła w redagowaniu pisma „Walka” oraz przechowywała archiwum organizacyjne SN.
W kwietniu lub sierpniu 1943 roku została mianowana komendantką Narodowej Organizacji Wojskowej Kobiet. Piastując to stanowisko, zreorganizowała i usprawniła centralę oraz terenowe struktury NOWK. Podczas rozłamu w podziemnym ruchu narodowym opowiedziała się za scaleniem z AK i tym samym zapobiegła odejściu większości członkiń NOWK do Pomocniczej Służby Kobiet NSZ. W lipcu 1944 roku wraz z blisko 8 tys. podkomendnych podporządkowała się Wojskowej Służbie Kobiet AK, obejmując jednocześnie stanowisko II zastępczyni dowódcy WSK.
W czasie powstania warszawskiego służyła na Starym Mieście, a następnie w Śródmieściu Północnym. Organizowała zaplecze kwatermistrzowskie i sanitarne dla walczących oddziałów, była także łączniczką kanałową. 30 września 1944 roku otrzymała stopień kapitana AK. Po upadku powstania, na rozkaz dowódcy WSK Marii Wittek, udała się do niemieckiej niewoli, by opiekować się najmłodszymi dziewczętami-jeńcami.
Jako jeniec przebywała w Stalagu XI B Fallingbostel, Oflagu XI B/z w Bergen-Belsen oraz w Stalagu VI C Oberlangen. W tym ostatnim obozie pełniła funkcję zastępczyni komendantki polskich kobiet-jeńców. 12 kwietnia 1945 roku została wyzwolona przez żołnierzy 1 Dywizji Pancernej gen. Maczka.
Trzy miesiące po wyzwoleniu udała się do Włoch, gdzie wstąpiła w szeregi II Korpusu Polskiego generała Andersa. Od jesieni 1946 roku przebywała w Wielkiej Brytanii jako żołnierz Polskiego Korpusu Przysposobienia i Rozmieszczenia. Po demobilizacji, która nastąpiła w czerwcu 1948 roku, przeniosła się do Francji, gdzie krótko pracowała jako kelnerka. Później wraz z drugim mężem mieszkała przez pewien czas w Algierii, po czym oboje powrócili do Francji. Zmarła 8 lutego 1996 roku w Verdelaise w Akwitanii. Spoczywa na cmentarzu w Ambarès-et-Lagrave.