Henryk Eugeniusz Bardijewski
Biografia
Henryk Eugeniusz Bardijewski urodził się 7 stycznia 1932 roku w Częstochowie. Był polskim prozaikiem, satyrykiem, autorem sztuk scenicznych, słuchowisk oraz tekstów do kabaretów literackich.
Ukończył filologię polską i bibliotekoznawstwo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1955 roku debiutował na łamach tygodnika Szpilki jako satyryk. W latach 1953–1957 pracował w Bibliotece Narodowej w Zakładzie Bibliografii Zalecającej. Od 1957 roku pracował w dziale literackim Polskiego Radia, w latach 1971–1975 kierował Redakcją Słuchowisk Oryginalnych, a później do 1985 był konsultantem literackim w zakresie dramaturgii radiowej. Jego słuchowiska dwukrotnie reprezentowały Polskę w konkursie Prix Italia.
Był ojcem Li Liiany, pisarki, krytyka literackiego i teatralnego oraz tłumacza. Pochowany na cmentarzu Wawrzyszewskim w Warszawie.
W dorobku ma liczne tomy prozy, opowiadań oraz słuchowiska, a także utwory sceniczne i literackie. Poniżej wymienione wybrane pozycje to m.in. Rysunki na piasku (1962), Talizman i inne opowiadania (1965), Alibi. Skecze i monologi (1965), Lustra (1971), Siła przyciągania (1975), Jak zostać monarchistą, a właściwie królem (1976), Klawiatura (1977), Pochód Don Kichotów (1977), Dzień niepokoju (1979), Kraina intymności (1979), Rzut podkową (1979), Irytacje (1984), Czekanie na znak (1985), Spis Rzeczy i inne opowiadania (2001), Aria na tysiąc głosów (2004), Dzikie Anioły i inne opowiadania (2006), Każdy może zostać... odkrywcą! (2009) i Przelotna Radość (2012).