Hubert Gembarzewski
Biografia
Hubert Gembarzewski urodził się 21 kwietnia 1938 roku w Częstochowie. Studiował na Wydziale Rolniczym Wyższej Szkoły Rolniczej we Wrocławiu, gdzie ukończył studia w 1961 roku. W 1969 roku uzyskał stopień doktora nauk rolniczych, a w 1978 doktora habilitowanego na macierzystej uczelni. Tytuł profesora uzyskał w 1990 roku na wniosek Rady Naukowej IUNG z rąk prezydenta Lecha Wałęsy.
Jego działalność naukowa rozpoczęła się na Akademii Rolniczej we Wrocławiu, gdzie był zatrudniony jako asystent w Katedrze Łąk i Pastwisk. Później pracował jako projektant i weryfikator w Biurze Projektów Wodno-Melioracyjnych, a następnie podjął studia doktoranckie w Pracowni Sudeckiej PAN we Wrocławiu, które ukończył obroną pracy wyróżnionej nagrodą V Wydziału Polskiej Akademii Nauk w 1971 roku.
Jako pracownik PAN w latach 1969–1975 prowadził badania ekologicznej i florystycznej charakterystyki pastwisk kwaterowych w Sudetach, które były podstawą obrony pracy habilitacyjnej. Jako pracownik Zakładu Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych PAN poszerzył swoje zainteresowania o problemy związane z ochroną środowiska naturalnego. Po awansie na kierownika zespołu w 1976 roku pracował nad systemem użytkowania terenów górskich w obszarach zlewni chronionych, a także interesował się wpływem rolnictwa na eutrofizację wód i oddziaływaniem zakładów na środowisko naturalne.
W styczniu 1979 roku otrzymał nominację na kierownika Stacji Sudeckiej Zakładu Ochrony Przyrody i Zasobów Naturalnych PAN we Wrocławiu. Od grudnia 1979 roku podjął pracę w Zakładzie Agrochemicznej Obsługi Rolnictwa IUNG we Wrocławiu, gdzie kierował Pracownią Nawożenia Mikroelementami. Był również kierownikiem celu nr 5 w Centralnym Programie Badawczo-Rozwojowym „Opracowanie i wdrożenie nawożenia mikroelementami”. Efektem tych badań był pierwszy w Polsce atlas dotyczący zawartości rozpuszczalnych form mikroelementów w glebach, za który został wyróżniony nagrodą Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej I stopnia.
W latach 1980–1990 brał czynny udział w licznych sympozjach w Europie jako prelegent. Należał do wielu towarzystw naukowych, m.in. Komitet Zagospodarowania Ziem Górskich PAN, Zarząd VII Wydziału Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego, Zarząd Oddziału Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego we Wrocławiu, Komisja Nauk Rolniczych Oddziału PAN we Wrocławiu, Polskie Towarzystwo Nauk Agrotechnicznych oraz Polskie Towarzystwo Łąkarskie. Od 1994 roku pełnił funkcję przewodniczącego Normalizacyjnej Komisji Problemowej ds. Fizyki Gleby w Polskim Komitecie Normalizacji w Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej ISO w Komisji Jakości Gleby.