Irit Amiel
Biografia
Urodziła się w Częstochowie w zasymilowanej, spolonizowanej rodzinie żydowskiej, jako córka Leona Librowicza i Jentli z domu Hasenfeld. Jej przodkowie ze strony matki przybyli do Polski około 400 lat temu z terenów niemieckich, zaś ze strony ojca wcześniej, prawdopodobnie z Portugalii. Podczas II wojny światowej przebywała w częstochowskim getcie, z którego udało jej się wydostać i dzięki aryjskim dokumentom oraz pomocy Polaków doczekała końca wojny. Jej rodzice i najbliższa rodzina zginęli w obozie zagłady w Treblince. Po II wojnie światowej, za namową Icchaka Cukiermana, przyłączyła się do organizacji Brichai w 1947 roku; nielegalnie wraz z grupą młodzieży przedostała się do Mandatu Palestyny. Początkowo mieszkała w kibucu, a potem w Tel Awiwie. Miała sześcioro wnuków.
Pochowana została na cmentarzu Kirjat Sza’ul.
Zadebiutowała w 1994 roku tomem wierszy w języku hebrajskim „Egzamin z Zagłady”, które w tym samym roku ukazały się także w języku polskim. W latach 1995 i 1998 wydała kolejne wiersze. W Polsce ukazały się jej trzy tomy poetyckie: „Egzamin z Zagłady” (1994, 1998), „Nie zdążyłam” (1998) oraz „Wdychać głęboko” (2002), w których porusza problem Holokaustu. Zagładzie poświęcony jest jej zbiór opowiadań „Osmaleni” (1999), który w 2000 roku nominowano do Nike. W 2008 roku ukazał się kolejny tom prozy „Podwójny krajobraz” (również nominowany do Nike). Za tom „Spóźniona” nominowana była do Orfeusza – Nagrody Poetyckiej im. K. I. Gałczyńskiego w 2017 roku.
Utwory Irit Amiel drukowano m.in. w: „Midraszu”, „Słowie Żydowskim”, „Kresach”, „Czasie Kultury”, „Kulturze” i „Zeszytach Literackich”. Z polskiego na hebrajski przetłumaczyła m.in. utwory Marka Hłaski, Henryka Grynberga, Hanny Krall, a także inne; z hebrajskiego na polski przełożyła wiersze współczesnych poetów izraelskich i wydała je w autorskiej antologii. Jej twórczość była przekładana na języki: angielski, węgierski, włoski, niemiecki.