Jerzy Gelbard

Jerzy Gelbard (ur. 9 lutego 1894 w Częstochowie – zmarł lipcu 1944) był polskim architektem, kolekcjonerem, malarzem i grafikiem. Był synem stomatologa Adolfa Gelbarda i Gustawy z d. Kohn. Po ukończeniu gimnazjum w Częstochowie w 1912 r. podjął studia architektury w École nationale supérieure des beaux-arts w Paryżu, które przerwał wybuch I wojny światowej.

Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej, służył jako ochotnik w Pierwszym Pułku Artylerii Ciężkiej. Po wojnie studiował na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (dyplom 1922) i kontynuował studia w École des Beaux-Arts (od 1920). W dwudziestoleciu międzywojennym prowadził w Warszawie biuro architektoniczne z Romanem Sigaliną. Razem zaprojektowali luksusowe kamienice o charakterystycznych wykuszowych fasadach.

W czasie I wojny światowej zajmował się sztukami pięknymi: tworzył obrazy, rysunki, plakaty i grafiki, a dla czasopisma Skamander wykonywał grafiki. W 1923 r. wraz z Tadeuszem Gronowskim, Antonim Bormanem i Janem Mucharskim otworzył w Warszawie atelier graficzne Plakat. Brał udział w wystawach plastycznych w Polsce i w Paryżu. W malarstwie stosował pastel, gwasz, akwarelę, olej.

Podczas okupacji niemieckiej przebywał w getcie warszawskim od listopada 1940 r. Jego kolekcja została zrabowana przez Niemców w 1940 i 1942 r. Później ukrywał się u Kazimiery Żuławskiej. Aresztowany trafił na Pawiak, a następnie do obozu koncentracyjnego na Majdanku, gdzie zginął w 1944 r. prawdopodobnie po opuszczeniu obozu wyzwolonego.

Życie prywatne: Był mężem Izabeli Stachowicz, którą poznał i poślubił w czasie pobytu w Paryżu.