Józef Marian Geisler
Biografia
Józef Marian Geisler urodził się 13 października 1859 roku w Częstochowie. Ukończył studia lekarskie na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim i 3 kwietnia 1887 roku otrzymał dyplom lekarza.
Po uzyskaniu dyplomu osiadł w Karczewie, a w sezonie letnim praktykował w Otwocku. W roku 1890 uruchomił w swej willi w Otwocku zakład kąpielowy.
W roku 1893, z finansową pomocą Adama Chełmońskiego, wybudował w lesie, między ulicami Kościuszki, Chopina i Geislera, duży piętrowy budynek przeznaczony na zakład leczniczy chorób płuc, przede wszystkim gruźlicy.
Był członkiem Zarządu Towarzystwa Przyjaciół Otwocka, propagatorem Otwocka jako tzw. stacji klimatycznej, członkiem Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego oraz założycielem Warszawskiego Towarzystwa Przeciwgruźliczego. Przyczynił się do nadania miastu statusu pierwszej stacji dezynfekcyjnej, której został kierownikiem.
W roku 1915 został wywieziony wraz z dr. Władysławem Czaplickim w głąb Rosji przez władze rosyjskie i powrócił w 1918 w złym stanie zdrowia. Chorował ciężko i do pracy nie powrócił; zmarł w Otwocku 1 maja 1924 roku.
Historia sanatorium Geislera opisuje, że w 1893 roku wybudowano piętrowy budynek przeznaczony na zakład leczniczy; sanatorium było komfortowe i zgodne z zasadami higieny (bieżąca woda, kanalizacja, czterdzieści przestronnych jednoosobowych pokoi, dwie duże werandy, obszerna jadalnia i salon).
W sanatorium Geislera stosowano klimatyczno-dietetyczne leczenie gruźlicy płuc, wprowadzono odmę sztuczną. W połowie 1898 roku sanatorium zostało rozbudowane, połączono dwa piętrowe skrzydła łącznikiem i utworzono całość.
Sanatorium funkcjonowało do wybuchu I wojny światowej. Po śmierci doktora Geislera przestało istnieć; w budynku później otwarto pensjonat Dyeta, który później nazywano Patria. W czasie wojny był to dom mieszkalny, kawiarnia i restauracja. W 1946 r. w dawnym zakładzie leczniczym otwarto Sanatorium Przeciwgruźlicze PPS, potem PPR, a następnie ZUS.