Krystyna Zofia Eichler-Jukowicz
Biografia
Krystyna Zofia Eichler-Jukowicz (ang. Christina Sophie Eichler) urodziła się 5 maja 1921 roku w Częstochowie. Wychowała się w Warszawie i Suwałkach, uczęszczała do Liceum Ogólnokształcącego w Augustowie, a w 1939 zdała maturę i podjęła studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej.
Po wybuchu II wojny światowej wraz z matką i bratem Januszem wyjechała do Wilna, gdzie w 1940 rozpoczęła studia na Wydziale Malarstwa Uniwersytetu Wileńskiego. 14 czerwca 1941 została aresztowana przez NKWD i zesłana do obozu pracy w Kraju Ałtajskim. Po podpisaniu układu Sikorskiego–Majskiego i ogłoszeniu amnestii wyruszyli do Samarkandy, skąd dowiedzieli się, że Stefan Tomasz Eichler żyje i zaciągnął się do Armii Andersa.
W 1943 roku dotarła z polskim wojskiem do Bejrutu, gdzie studiowała architekturę na Academie Libanaise des Beaux Arts. Tam poznała i poślubiła architekta Stanisława Jukowicza (1915–1996). Po uzyskaniu dyplomu w 1948 roku emigrowała do Argentyny i pracowała w biurze architektonicznym D. Gambourg DPLG w Buenos Aires. W 1951 sprowadziła do Argentyny brata i rodziców. Aktywnie uczestniczyła w życiu polonii, zaprzyjaźniła się z Witoldem Gombrowiczem, gościła go na kolacjach i uczęszczała na prowadzony przez niego kurs filozoficzny.
W 1961 r. przeniosła się do Kalifornii, gdzie w latach 1962–80 pracowała w biurze Roberta E. Donalda AIA w Beverly Hills, na stanowisku samodzielnego architekta, a następnie szefa działu projektów. W 1983 prowadziła własne studio architektoniczne w Los Angeles. Specjalizowała się w projektowaniu rezydencji i wieżowców. Jako malarka stosowała technikę olejną na płótnie i brała udział w życiu artystycznym Argentyny, a następnie Stanów Zjednoczonych. Miała siedem wystaw indywidualnych (LA: 1975, 1977, 1984, 1987; NYC: 1992), a jej prace były także wystawiane w Polsce. Napisała autobiografię Śladami Odysei, wydaną własnym nakładem Sam Miguel Press. Zgodnie z ostatnim życzeniem Krystyny Zofii Eichler, Jan Jaworski rozsypał jej prochy nad jeziorem Necko, w Augustowie, 27 października 2012.
Jej działalność łączyła sztukę, architekturę i literaturę, pozostawiając trwały ślad w środowiskach polonijnych Argentyny i USA.