Marian Eiger
Biografia
Marian Eiger (właśc. Abraham Meir Eiger, ps. Czarnecki) urodził się 22 sierpnia 1873 roku w Częstochowie w rodzinie żydowskiej; pochodził ze znanej rodziny rabinów, jego pradziad Akiwa Eger (1761–1837) był rabinem.
Uczył się w gimnazjum w Warszawie, studiował medycynę na Cesarskim Uniwersytecie Warszawskim, Uniwersytecie w Dorpat i Uniwersytecie Moskiewskim. Jego nauczycielami byli m.in. Feliks Nawrocki i Michaił Nikiforow. Po ukończeniu studiów w 1899 praktykował w Berlinie u Mendla, Fränkla i Richtera. W 1902 wstąpił do SDKPiL i wszedł w skład Komitetu Zagranicznego, kierującego działalnością partii.
W latach 1905–1906 był lekarzem wojskowym i konsultantem w Port Artur podczas wojny rosyjsko-japońskiej. Od 1907 pracował w Warszawie w klinice Teodora Duniny i w Szpitalu Dzieciątka Jezus Przewoskiego i Dmochowskiego. W 1909 przedstawił w Moskwie dysertację, na podstawie której otrzymał tytuł doktora medycyny. Od 1910 do 1914 był asystentem Napoleona Cybulskiego w Instytucie Fizjologii UJ. W 1915 został Privatdozentem na Uniwersytecie w Bernie i wykładał tam fizjologię do 1919. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę wrócił do kraju.
Wziął udział w wojnie z bolszewikami. 24 czerwca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu podpułkownika, w Korpusie Lekarskim, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Był członkiem Wojskowej Rady Sanitarnej w Warszawie. 18 sierpnia 1920 roku został oddany do dyspozycji szefa sanitarnego Dowództwa Okręgu Generalnego Kielce i mianowany kierownikiem wszystkich szpitali wojskowych w Zagłębiu Dąbrowskim. W 1922 roku został przeniesiony do rezerwy. Posiadał przydział w rezerwie do kompanii zapasowej sanitarnej Nr 9, a w następnym roku do 9 batalionu sanitarnego w Siedlcach. Zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 57. lokatą w korpusie oficerów rezerwy sanitarnych, grupa lekarzy.
W 1922 otrzymał katedrę fizjologii na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. W 1938 przeszedł na emeryturę i przeniósł się do Warszawy. Zmarł 20 lipca 1939 roku na serce w Krynicy. Został pochowany 24 lipca na cmentarzu żydowskim w Warszawie przy ul. Okopowej. Położenie grobu jest nieznane.
Był wiceprzewodniczącym Rady Akcjonariuszy Towarzystwa Fabryk Portland-Cementu Wysoka S.A. Należał do Towarzystwa Medycyny Społecznej w Warszawie, Towarzystwa Przyjaciół Nauk w Wilnie, Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Został odznaczony Medalem Niepodległości.
Prace Eigera dotyczyły m.in. automatyzmu serca, elektrokardiografii, regulacji przewspółczulnej, wydzielania żółci, endokrynnej czynności trzustki oraz nowotworzenia.