Krzysztof Boruń
Biografia
Urodził się w Częstochowie jako syn Stanisława (1895–1976) i Marii, z domu Staszewskiej (1892–1977). Jego żoną była Maria Staszewska Boruń, z którą miał córkę Katarzynę.
W latach 1943–1946 pracował jako nauczyciel fizyki i matematyki. Żołnierz Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego (pseudonim Głowacz, pluton 1105 Kolumny Motorowej Wydra, oddział Krybar, członek załogi samochodu pancernego Kubuś). Po upadku powstania wyszedł z miasta z ludnością cywilną.
Współpracował z pismami Ilustrowany Kurier Polski i Tygodnik Demokratyczny (był sekretarzem redakcji TD). W latach 1982–1984 pełnił funkcję redaktora naczelnego dwumiesięcznika Astronautyka i Postępy astronautyki. W pracy dziennikarskiej poruszał tematy z zakresu psychologii, parapsychologii, socjologii, astronomii, cybernetyki i futurologii.
Boruń był aktywnym popularyzatoriem astronomii (autor cyklu Kto, kiedy, dlaczego?), w tym także członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Astronautycznego i Polskiego Towarzystwa Cybernetycznego. Od 1950 roku był członkiem Towarzystwa Miłośników Astronomii.
Jako autor SF debiutował w 1953 roku powieścią Zagubiona przyszłość, napisaną wspólnie z Andrzejem Trepką, drukowaną w odcinkach na łamach Ilustrowanego Kuriera Polskiego, a następnie wydaną w 1954 roku w nieco zmienionej wersji książkowej (pierwotną wersję wydrukowano dopiero w 1957). Następnie powstały kontynuacje tej powieści Proxima oraz Kosmiczni bracia, które razem z pierwszą częścią tworzą trilogię kosmiczną.
W zbiorze opowiadań Człowiek z mgły znalazły się także cztery dialogi z cyklu Spór o fantastykę, które pod koniec lat 60. toczyły się na antenie Polskiego Radia w programie Popołudnie z młodością. Są to krótkie rozprawy o fantastyce naukowej i jej roli społecznej (Pod urokiem techniki, Skrzydła Ikara, Uczeń czarnoksiężnika, Archipelag utopii).
Utwory Borunia tłumaczone były na języki rosyjski, czeski, węgierski, niemiecki, ukraiński i japoński. Dwie powieści, napisane w latach sześćdziesiątych XX wieku Próg nieśmiertelności i Ósmy krąg piekieł, najpierw ukazały się w przekładzie rosyjskim i ukraińskim; w Polsce wydano je dopiero w latach siedemdziesiątych.
Członek Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Boruń, odkąd skończył dwanaście lat, był ateistą, jednak pod koniec życia zaczął uważać się bardziej za agnostyka, uznając możliwość istnienia Boga. Jego przemyślenia na ten temat można znaleźć w dwóch ostatnich książkach: W świecie zjaw i mediów. Spór o duchy oraz Na krawędzi zaświatów. Sporu o duchy ciąg dalszy. Poruszył w nich wiele kontrowersyjnych tematów z zakresu religii i parapsychologii, włączając w to jasnowidzenie, cuda, objawienia i życie pozagrobowe, próbując wyjaśniać je w oparciu o współczesną naukę, pozostawiając otwarte różne możliwości.